یادداشتی از مدیرمسئول پایگاه خبری «آگاه»

در روزگاری که یک لامپ روشن و یک خط آنتن موبایل به رؤیایی لوکس تبدیل شده، دیگر چه جای گلایه از کارت‌خوان خاموش و مشتری بی‌پول مانده؟!

برق که برود، اینترنت هم دستش را می‌گیرد و با هم به سفر می‌روند. دکل‌های مخابراتی بی‌ یو‌پی‌اس هم برای ما فقط به درد تماشای‌شان از دور می‌خورند، نه تماس جواب می‌دهند، نه پیامک رد می‌کنند.

در این وضعیت اقتصادی که مغازه‌دار باید نصف فروشش را بدهد اجاره و نصف دیگر را هم صرف قبض و قسط کند، کارت‌خوان هم که کار نکند، تنها چیزی که باقی می‌ماند، سکوت کرکره‌های پایین‌کشیده و حسرت روزی حلال است.

انگار نه انگار که سال ۱۴۰۴ است؛ هنوز هم باید با نور شمع حساب و کتاب کنیم و با داد زدن از ته کوچه آدرس بدهیم، چون آنتن نیست و تماس قطع می‌شود.

بماند که برنامه‌ای هم نیست، نه برای قطعی‌ها، نه برای وصل‌ها، نه برای اقتصاد، نه برای امید.

خلاصه که ما «آگاه» شدیم، اما ای‌کاش مسئولان هم کمی آگاه می‌شدند…

✍️رامین جعفرزاده