سفری پر از دوربین، خالی از بعضی از خبرنگاران

سفری پر از دوربین، خالی از بعضی از خبرنگاران

✍️ یادداشت مدیرمسئول پایگاه خبری آگاه قوشاچای سفری پر از دوربین، خالی از بعضی از خبرنگاران باز هم سفری، باز هم مسئولانی، باز هم دوربین‌هایی که بیشتر از خبرنگاران حضور داشتند. امروز استاندار به میاندوآب آمدند، اما ظاهراً جاده خبررسانی به سوی آگاه قوشاچای بسته بود. گویا روابط عمومی فرمانداری، ما را در فهرست رسانه‌ها […]

✍️ یادداشت مدیرمسئول پایگاه خبری آگاه قوشاچای

سفری پر از دوربین، خالی از بعضی از خبرنگاران

باز هم سفری، باز هم مسئولانی، باز هم دوربین‌هایی که بیشتر از خبرنگاران حضور داشتند.

امروز استاندار به میاندوآب آمدند، اما ظاهراً جاده خبررسانی به سوی آگاه قوشاچای بسته بود. گویا روابط عمومی فرمانداری، ما را در فهرست رسانه‌ها جا گذاشت — یا شاید فهرست رسانه‌ها فقط برای خودی‌ها باز می‌شود.

می‌گویند عدالت رسانه‌ای و شفاف‌سازی شعار دولت است، اما در عمل، گویا شفافیت یعنی فقط دیدن کسانی که تابلوی تأیید بر سینه دارند!
آیا خبرنگار باید گزینشی باشد؟ یا شاید خبرنگار خودی تعبیر تازه‌ای از آزاداندیشی است؟

جالب آن‌که فرماندار روزی خود را خبرنگار می‌دانستند و امروز، همان قشر را به چشم مزاحم می‌نگرند.
در جلسات رسمی، خبرنگار را با متر میل شخصی می‌سنجند.
گویی قلم ما باید تنها آن‌جا بچرخد که رضایت آقایان در آن باشد.

در سفر امروز، دوربین‌های موبایل بیشتر از خبرنگاران رسمی حضور داشتند.
شاید قرار است خبر را از استوری اینستاگرام بگیریم نه از قلم حرفه‌ای رسانه‌ها!

اگر جرم ما، نپذیرفتن تعریف یک‌سویه از واقعیت است، پس بله… ما مجرمیم.
اگر گناه ما داشتن سواد رسانه‌ای مستقل است، پس ما این گناه را به جان می‌خریم.

اما کاش روابط عمومی فرمانداری پیش از انتخاب گزینشی رسانه‌ها، نگاهی هم به قانون مطبوعات و اخلاق رسانه‌ای می‌انداخت.
عدالت و وفاق، با حذف صداها ساخته نمی‌شود؛ با شنیدن آن‌هاست که معنا می‌گیرد.

ما سکوت نمی‌کنیم، چون ناممان آگاه است — و رسالت ما، آگاه کردن.

پایگاه خبری آگاه قوشاچای

🌐agahgoshachay.ir